Page content

article content

Leeg en alleen zijn, door Iris Westerveld

Aanraken

In de aanvang van de opleiding beginnen we met elkaar aanraken en onze activiteit in ons voelend vermogen te onderzoeken. Door middel van aanraken, voelen, laten voelen en daaraan tekst geven.

De feedback van de aanraker aan mij is dat ik leeg voel. Dit roept een mengeling van verdriet en wanhoop op; transparant zijn over wat ik voel, kan ik niet. Wat ik voel verwart me. In mijn hoofd speelt dat ik níet alleen en níet leeg wilde zijn. 'Leeg' is niet goed, meen ik te horen aan de toon. Het functioneren in een groep overweldigt me, ik raak geremd door een veelheid aan impulsen en indrukken uit mijn omgeving.

Herkenbaar is dat vooral mijn hoofd en bovenlijf voelbaar zijn door de hoge spanning daar. Mijn bewegingen zijn ongericht. Ook als aanraker handel ik behoedzaam, bang om fouten te maken en denkend over wat ik voel van de ander. Het gevoel speelbal in omstandigheden te zijn, los ik op door stoer gedrag en overbluffen. Vervolgens raak ik verward van de afstand die dat teweeg brengt bij anderen. Mijn lichaam lijkt onder continue dreiging van gevaar. De uitingen van dat fysieke gevoel ga ik objectiever herkennen, de kramp in mijn flanken en mijn afhangende schouders, de knoop in mijn maag en de oppervlakkige ademhaling. Het gaan voelen van deze aspecten brengt me dichterbij mezelf, maar maakt me niet geliefder bij mezelf.

De woorden resoneren in mijn hoofd, zonder besef van hun inhoud.

Uit: Mag het ook leuk zijn?
Iris Westerveld. Haptotherapeut
Afgestudeerd bij Synergos

Comment Section

0 reacties op “Leeg en alleen zijn, door Iris Westerveld

Plaats een reactie


*