arrow_drop_up arrow_drop_down
13 januari 2020 

Eigen stuur in handen, door Marcel Boomsma

Nu twintig jaar geleden belandde ik thuis op de bank. Van het ene op het andere moment. Van ‘niets is me teveel’, naar bijna niets meer kunnen. Van specialist in massa’s werk verzetten en er zijn voor de ander, naar moeite hebben om ook maar een paar passen te zetten en genoeg hebben aan mezelf. Het was een harde les om te merken wat het negeren van allerlei signalen van mijn lijf met me kon doen. Letterlijk opgebrand. Het maakte een onuitwisbare indruk op me. Ik sprak af met mezelf: “Dit nooit meer! Maar hoe?” Het voordeel van mijn situatie was, dat ik geen andere keuze had dan van de grond af opbouwen. Het lukte me gewoon een tijdlang niet mezelf te overvragen.

Als ik werk met mensen met burn-out klachten, merk ik hoe lastig het vaak ook voor hen is om de signalen te (h)erkennen en er op bij te sturen. Wanneer er wel bijgestuurd wordt, heeft dit vaak als doel om weer door te kunnen. Allerlei tips en advies uit de omgeving of hier en daar een noodgreep maken dan dat het even weer gaat. Om vervolgens te merken dat het zich opnieuw en net iets nadrukkelijker aandient. Van kwaad tot erger.

‘Hoe kun je dit dan wel doorbreken?’ is dan een logische vraag. Helaas heb ik als antwoord op deze vraag geen kant en klare tips. Ook heb ik geen handboek klaarliggen. De aanpak is per persoon uniek.

Wat als eerste stap voor iedereen nodig is om echt invloed te krijgen is het (weer) gevoel krijgen voor de taal van het lijf. Heel lastig als iemand zichzelf absoluut niet op de rem kan zetten en eigenlijk continu in een alerte ’overdrive’ staat. Het hoofd en het lijf gaan maar door. Dit doorbreken zal dus de eerste prioriteit zijn. Weer leren dat actie anders voelt dan rust en allerlei gradaties daartussenin.

Wanneer de gevoelde taal van het lijf meer betekenis krijgt, kan door nieuw verworven inzicht bijgeleerd en daardoor bijgestuurd worden. Wanneer zet ik mijn kwaliteit in en wanneer niet. Wat levert het me op en waar slijt ik aan? Welke gevoelens liggen ten grondslag aan de keuzes die ik maak? Wat neig ik dan in te zetten en wanneer wil ik hier invloed op hebben? Wat als ik hier en daar iets anders inzet?

In het herstel van en opbouwen na een burn-out is dit een belangrijk proces. Een passend tempo in opbouw van de dagelijkse bezigheden is daarbij cruciaal. Het is dan ook belangrijk dat hier ruimte voor is of gemaakt wordt, ook vanuit de omgeving. Leren gaat met vallen en opstaan en dat is ook nodig om te oefenen en te ontdekken. Ontdekken dat je uit je valkuil kunt stappen, ook al ben je er weer ingestapt. Gaandeweg leer je dan (bij)sturen op jouw unieke manier. De manier die bij jou past en dichtbij jou ligt.

Mijn belangrijkste les na mijn burn-out is, dat ik niet meer vast hoef te lopen in mijn kwaliteit. Dat ik er nog steeds voor anderen kan zijn, bergen werk kan verzetten en ondertussen weet wanneer dit goed voelt en wanneer niet. Dat heeft tot andere keuzes geleid en daarmee tot meer bewegingsvrijheid. Dat voelt overigens best goed. Mijn eigen stuur in handen!

Over de schrijver:

Marcel Boomsma is haptotherapeut en coach met een eigen praktijk in Meppel. Hij houdt deels ook praktijk bij SynergosPraktijk in Amersfoort en is werkzaam als docent bij Synergos. In de periode van de burn-out die hij beschrijft was hij teamchef in het bedrijfsleven. Hij kreeg destijds bij zijn herstel begeleiding van een haptotherapeut. Daar ontstond ook zijn fascinatie voor de haptonomie. Hij maakte vervolgens de switch naar de politie, waar hij 15 jaar werkzaam was. Tijdens zijn loopbaan bij de politie begon hij aan de opleiding tot Haptotherapeut bij Synergos Nederlandse Vakopleiding voor Haptonomie. In 2016 besloot hij het politievak los te laten om zich helemaal op de haptonomie te richten.

https://www.boomsmahaptonomie.nl/
.

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Cookie gebruik