arrow_drop_up arrow_drop_down
3 mei 2020 

Haptotherapie via beeldcontact: het zou niet in mijn hoofd opkomen.

Beeldtherapie bij haptonomie, tsja, kan dat wel? Moet je dat willen als haptotherapeut? Persoonlijk heb ik deze vraag vrij snel naast me neergelegd. Hulpverleners werken vaak niet onder ideale omstandigheden in crisissituaties. En juist in crisissituaties is hulp verlenen hard nodig. Voor mij was de vraag meer: hoe kan ik dit zo goed mogelijk voor elkaar krijgen, hoe kan ik roeien met de riemen die ik wel heb?

Beeldcontact doet een beroep op mij waar haptonomie over gaat: voelen en denken en handelen.

Toen ik eenmaal begon haptotherapie te geven via beeldcontact bleek dat er veel meer mogelijk was dan ik had ingeschat. Ik hoorde dat van collega’s ook zo terug. Hoewel aanraken een manier is om direct en intensief de gevoelde communicatie tastbaar te maken blijkt er dus via de mogelijkheden van gesprek en oefening nog heel veel te kunnen. Ik heb wat dingen op een rijtje gezet (waar hij staat, lees hij of zij).

Voelen: in gesprek wordt snel duidelijk hoe iemand over zijn gevoel praat.

· Benoemt cliënt zijn emoties?

· Benoemt cliënt lichamelijke beleving en sensaties?

· Is hij zich bewust van zijn eigen lijf?

· Waar ontleent hij zijn emoties aan: van de omstandigheden in het moment of aan zijn eigen plaats in het leven?

Denken: hoe denkt iemand?

· Is het meer vanuit de ‘als/dan’ redenaties, van de onmogelijkheden, of vanuit de mogelijkheden, of vanuit de worsteling met de toekomst?

· Is de inhoud van het denken vooral gebaseerd op welke gevoelens er zijn of maakt het denken juist de gevoelens?

Handelen: veel informatie haal je uit:

· Mimiek

· Stemgebruik

· Beweging hoofd, schouders en eventueel handen

· Positie acht de computer

Eigen beleving van jezelf als therapeut, waaruit je informatie haalt:

· Wanneer raak ik geboeid in het gesprek?

· Wanneer dwaal ik af?

· Wanneer en hoe wordt ik geraakt?

· Op welke manier ga ik praten: ga ik vooral vragen stellen, adviezen geven, ben ik geneigd stiltes op de vullen of af te wachten?

· Wat gebeurt er als ik zelf anders ga zitten, ga praten, andere vragen stel?

Deze zaken leiden bij elkaar tot conclusies over:

· Interactiedynamiek

· Afweging van de hulpvraag zoals de cliënt deze formuleert en datgene wat ik waarneem in het gesprek

· Realiteitsbesef

· Zelfbepaling

· Waarneempositie

Op grond daarvan kom ik tot gesprek en oefenvormen.

Gesprek

· Haptonomische educatie

· Aangrijpen op interactiedynamiek hier en nu: betrekken van eigen gevoelens en die van de cliënt

· Aangrijpen op interactiedynamiek ten aanzien van voorvallen die de cliënt benoemt

· Adviezen ten aanzien van beleid: bijvoorbeeld bij depressie of bij burn-out

· Bespreken van netwerk mogelijkheden

Voelen

· Aanwijzingen waarop cliënt meer gevoel kan krijgen voor zijn lichaam: sensaties en lichaamsbewustzijn

· Aanwijzingen waarop cliënt meer woorden kan geven aan zijn emoties en hoe die aanvoelen in zijn lichaam

· Basis en bodem oefeningen

· Adviezen over aanraken: van zichzelf en van anderen

Oefenvormen

· Stem invloeden op het lichaam

· Houding en beweging en invloed daar van op denken en positiebepaling

· Adviezen over zelfoefeningen

Natuurlijk kijk ook ik enorm uit naar de tijd dat ik in de praktijk mijn cliënten weer kan ontvangen. Maar ik kijk er bepaald niet naar uit dat cliënt en ik met mondkapjes tegenover elkaar zitten. Ik moet er zelfs niet aan denken, alleen al omdat dat hindert bij de interactie. Bij mimiek en stemgebruik. Maar we zullen het ermee moeten doen. Er is wat mij betreft geen keus. Als we hiermee met elkaar kunnen voorkomen dat mensen doodgaan, dan hebben we een verantwoordelijkheid te dragen met elkaar. En tot die tijd doe ik mijn uiterste best om cliënten te begeleiden in contact en nabijheid.

Over de schrijver
Directeur en docent van Synergos, de Nederlandse Vakopleiding voor Haptonomie
Reactie plaatsen

Cookie gebruik