arrow_drop_up arrow_drop_down
28 april 2020 

Uitgehuidhongerd? Door Nico Pronk

De term huidhonger doet in mij allerlei vreemde fantasieën opkomen. Zou het echt zo zijn dat alle mensen nu meer huidhonger krijgen? En wat betekent dat dan? Dat we straks, als de maatregelen opgeheven zijn, iedereen huiduitgehongerd in de armen vliegen?
Eerlijk gezegd moet ik er zelf niet aan denken. Dat ik naar buiten loop en de buurman mij huidhongerig in de armen springt. Of de kassière mij huidhongerig om de nek vliegt. Nee dank je wel. Een beetje afstand graag. De 1,5  afstand lijkt mij trouwens heel prettig i.v.m. ongewenste intimiteiten en opdringerig volk. Mijn vrienden bij wijze van begroeting niet omhelzen zoals ik dat gewend ben? Ja, dat is raar, want dat zijn we zo gewend. Via een omhelzing communiceerde ik dat ik blij was ze te zien, dat moet ik nu op een andere manier uiten. Bijzondere uitdaging, waar ik best wel naar uitkijk. Maar hoezo huidhonger?

Huidhonger verwijst naar baby’s die in de prilheid van het bestaan contact via aanraking van hun directe verzorgers nodig hebben als voeding voor het bestaan. Maar ik voel me geen baby meer en heb inmiddels geleerd om mij op veel verschillende manieren van contact te bedienen. De haptonomie heeft mij in deze ontwikkeling op een prachtige manier geholpen.

Ik voel wel dat de huidige maatregelen mij persoonlijk momenteel wat ‘contacthongerig’ maken. En wat mis ik dan precies, vraag ik mezelf af? Ik mis mijn kinderen. Ik kan niet bij ze op bezoek. Mijn kleinkinderen van zes jaar, vier jaar en twee baby’s. Ik zie ze op foto’s en video’s en dan doe ik toch een bijzondere ontdekking. Opeens weet ik wat ik mis: ik weet niet hoe ze voelen die kleintjes! De oudste twee heb ik veelvuldig vastgehouden, ik weet hoe zij voelen. Maar de jongste twee waren nog heel klein toen ik ze voor het laatst zag, en nu in een paar maanden flink gegroeid. Ik zou ze heel graag even willen vasthouden. Niet voor de huidhonger, maar wel; voelen hoe ze zijn en wie ze zijn. Haptonomisch gezien: de aanraking aan de huid depasseert het lichaam zodat we voelen wie de ander is. Als ik ze aanraak hoeft dat geen huid te zijn. Sterker nog: gelukkig zit er een luier tussen: laat mij maar door het materiaal heen voelen.

Wat ik ook mis? Lopen door Malaga (waar ik woon een deel van het jaar, en nu mijn lock-down beleef) met veel mensen op straat en op de terrasjes. Spelende kinderen. Het leven in de straten. Natuurlijk wil ik die niet aanraken, moet er niet aan denken,  maar ik vind het fijn dat ze er zijn. Een beetje stuntelig wordt het straks als ik op een terrasje wil gaan zitten en in een geschuif kom van de anderhalve meter. Omslachtig maar overheen te komen. Wat ik mooi vind, merk ik hier in Spanje, is de intensivering van oogcontact naar elkaar: ‘het is niet persoonlijk bedoeld dat we met een boog om elkaar heen lopen’ zeggen we met onze ogen. Er zit ook bemoediging in: ‘we are in this together’. Bijzonder wat we elkaar kunnen zeggen op deze manieren.

Niet huidhongerig dus. Wel zin in het contact van alledag, soms een beetje dichterbij en soms een beetje verder af. En ja natuurlijk af en toe een hug na een goed gesprek met vrienden en onze fijne buren hier, het zal leuk zijn als dat weer kan.

Wat mis ik als therapeut? Aanraken als een direct middel om mensen te laten voelen wie ze zijn en hoe ze doen. Via aanraking kan een cliënt makkelijk voelen wat er anders kan en hoe hij of zij meer zichzelf kan worden. Aanraken is daardoor een therapievorm die een mens snel kan doen opknappen. En ook dat gaat weer over contact.

Over de schrijver
Directeur en docent van Synergos, de Nederlandse Vakopleiding voor Haptonomie
Hofje van Pauw: praktijk voor haptonomie

HI Nico, lekkere provocatieve opening van je blog, die minimaal wat bevreemding oproept als een directeur van een opleiding voor haptonomie het idee schetst dat 'huidhonger' vreemde fantasieën oproept. Waar staat het begrip 'huidhonger' voor? Onze huid is het grootste en, na onze hersenen, toch wel het belangrijkste orgaan dat we hebben. Wanneer je wordt geaaid en gestreeld zet dat processen in werking die niet alleen voor welbehagen zorgen, maar ook voor een betere gezondheid. Het is van levensbelang. Veel mensen lijden gebrek aan aanrakingen en ondervinden hier hinder van. Vaak zelfs zonder dat ze weten wat de oorzaak van die hinder is. De hunkering naar aanraking noemen we 'huidhonger'. De doorvoelde aanraking, het depanneren van de lichamelijkheid, is een mooi goed, maar anders dan de direct, zintuiglijke waarneming. Jouw blog, gekoppeld aan een webinar over hoe beeldbellen/contact een nieuwe dimensie kan toevoegen aan de reguliere haptotherapie Volgens ons kan je met beeldbellen prima in de empathische resonantie komen met mensen, maar niet in de zintuigelijke gewaarwording. Voor een (andere) visie over beeldbellen is er een mooi artikel wat we willen aanbevelen: "de armoede van beeldbellen". Hierin gaat het over wat er gemist wordt in vergelijk met face to face contact, laat staan in een haptotherapeutische setting. https://lvsc.eu/images/De%20armoede%20van%20Beeldbellen%20en%20hoe%20het%20beter%20kan_eCoachPro_v4.pdf

Nico Pronk
Door

Nico Pronk

op 8 July 2020

Beste Hofje van Pauw. Huidhonger is een term van de consultatiebureaus en duidt op de noodzakelijkheid van aanraking voor zuigelingen en baby's. Zonder aanraking gaan zij dood. Ik onderken het belang vaan aanraken voor mensen in het algemeen, maar we zijn geen baby,s meer. Haptotherapie is geen therapie ter vervulling van huidhonger. Voor een goed begrip kunnen haptotherapeuten die dit niet begrijpen het boek van de grondlegger van de haptonomie nog eens doorlezen. Met name de delen over depasseren van de huid, doorvoelen, doorvoeld contact en contact op afstand kunnen veel inzicht verschaffen. Haptonomische kennis ontleent veel ervaring uit de tijd van de tweede wereldoorlog. Daar bleek dat mensen die een grote voeling hadden met het thuisfront psychologisch gezien, veel beter door hun gevangenschap heen kwamen dan mensen die dat niet hadden. Dat gaat niet over huidhonger, maar over doorvoeld contact op afstand. Met de webinar over beeldbellen hebben wij geenszins gesteld, dat dit een vervanging is van aanraken. We hebben vorm gegeven aan wat er wel kan, binnen de beperkte mogelijkheden van dat moment Het siert de haptonomie als zij haar kennis aanwendt om contact vorm te geven onder beperkende omstandigheden. Klagerige retoriek over het gebrek aan aanraking, hetgeen ook al voor de coronacrisis ten onrechte uitgebreid in onze cultuur aan de orde is, leidt niet tot een verbetering van het probleem. Contact en aanraking zijn een belangrijk gegeven in het welzijn van de mens. Door toedoen van het virus is contact ook een mogelijke oorzaak van dood en verderf. Ik zie het als mijn haptonomische taak om een weg te vinden en te bereiden om contact mogelijk te maken en te optimaliseren binnen de door het virus veroorzaakte, tijdelijk, beperkte grenzen. Een belangrijk basisgegeven hierbij is dat we uit meevoelen, medeleven en empathie met de potentiële doden bij een tweede golf, onze behoefte aan direct contact begrenst vormgeven. Dit alles neemt niet weg dat we heel blij zijn, dat we aanraking en het vermogen van de tast kunnen aanwenden om het haptonomisch goed veel optiimaler te kunnen aanbieden, dan op welke ander wijze dan ook.

Hofje van Pauw: praktijk voor haptonomie
Door

Hofje van Pauw: praktijk voor haptonomie

op 7 May 2020

HI Nico, lekkere provocatieve opening van je blog, die minimaal wat bevreemding oproept als een directeur van een opleiding voor haptonomie het idee schetst dat 'huidhonger' vreemde fantasieën oproept. Waar staat het begrip 'huidhonger' voor? Onze huid is het grootste en, na onze hersenen, toch wel het belangrijkste orgaan dat we hebben. Wanneer je wordt geaaid en gestreeld zet dat processen in werking die niet alleen voor welbehagen zorgen, maar ook voor een betere gezondheid. Het is van levensbelang. Veel mensen lijden gebrek aan aanrakingen en ondervinden hier hinder van. Vaak zelfs zonder dat ze weten wat de oorzaak van die hinder is. De hunkering naar aanraking noemen we 'huidhonger'. De doorvoelde aanraking, het depanneren van de lichamelijkheid, is een mooi goed, maar anders dan de direct, zintuiglijke ervaring. Jouw blog, gekoppeld aan een webinar over hoe beeldbellen/contact een nieuwe dimensie kan toevoegen aan de reguliere haptotherapie roept het beeld op dat een gemis aan direct contact prima kan worden opgevangen. Volgens ons kan je met beeldbellen inderdaad prima in de empathische resonantie komen met mensen, maar niet in de zintuigelijke gewaarwording, waardoor het niet een goede vervanging kan zijn. Voor een (andere) visie over beeldbellen is er een mooi artikel wat we willen aanbevelen: "de armoede van beeldbellen". Hierin gaat het over wat er gemist wordt in vergelijk met face to face contact, laat staan in een haptotherapeutische setting. https://lvsc.eu/images/De%20armoede%20van%20Beeldbellen%20en%20hoe%20het%20beter%20kan_eCoachPro_v4.pdf

Vonny
Door

Vonny

op 24 May 2020

Heel mooi beschreven. Dank je, Nico!

Reactie plaatsen

Cookie gebruik