arrow_drop_up arrow_drop_down
17 maart 2017 

VELDWERK in Frankrijk, een sleutelrol. Door Marguerite van de Poll

Voorjaar 2016, de aankondiging op de website van Synergos. Meedoen aan die zomerclinic in Frankrijk, dat wilde ik! Ik houd ervan, ook tijdens vakanties, om dingen samen met anderen te doen. Ik ben ‘fan’ van de haptonomiestudie bij Synergos en…. ik loop tegen heel wat hardnekkige patronen van mezelf op. Ideaal dus deze kans!

PLANNEN

De website prijst de week aan met onder andere de volgende tekst: “Deze clinic maakt dat je op een ander niveau omgaat met jezelf en je omgeving. Als student zul je voordeel ervaren in het vervolg van je opleiding. Met meer inzicht, meer zelfkennis en meer in staat te overzien hoe het werkt.”

Klinkt mooi, en ik hoop zó dat dat ook voor mij zal opgaan. Punt is namelijk dat ik in de loop van mijn leven – onder andere met behulp van haptotherapie, en zeker ook tijdens de opleiding en Synergos-workshops – aardig wat zelfinzicht en -kennis heb opgedaan. En ja…. dat heeft me absoluut geholpen. Toch voel ik dat de wezenlijke switch waarnaar ik snak nog niet heeft plaatsgevonden. Dat maakt me verdrietig, ik doe zo mijn best, wil het zo graag, loop daardoor vaak te hard van stapel en nog, en nog, krijg ik het maar niet voor elkaar… het lijkt erop dat ik er te veel voor werk, maar ja, hoe dán?

Mijn diepgewortelde angst zorgt ervoor dat ik ‘moeilijk’ doe, rem, veel (te veel) denk en daardoor afstemming en verbinding met mezelf en anderen verlies. En dat is nu net wat ik niet wil.
Mijn empathische vermogen is groot, daarop wordt ook vaak een beroep gedaan, daarin zit het dus niet.

Wat is dan toch die sleutel om de verbinding met anderen op een dieper niveau aan te kunnen gaan? Ik hoop daarover aan het einde van de zomer in Frankrijk meer duidelijkheid te krijgen.

UIT HET VELD GESLAGEN

En dan vlak voor de zomer, mijn laatste dag van 1VO, de enorme schrik: de docenten achten mij op dit moment niet rijp om door te stromen naar 2VO; het is dus nog erger dan ik vermoedde en de tranen biggelen opnieuw over mijn wangen terwijl ik dit schrijf….. Ook schaamte maakt het mij moeilijk om het te vertellen: niet goed genoeg…..

De geschreven toelichting raakt me in mijn fundament en ik ben vreselijk van slag; ik ben een idealist en geloof dat wij als mensen het zo mooi met elkaar kunnen hebben. Zelf vind ik het belangrijk daaraan een actieve bijdrage te leveren en liefdevol open te staan en in verbinding te zijn. Ik realiseer me bij het lezen van mijn ‘rapport’ dat ik daarin de kern van mijn bestaan zie. En zelfs met die intentie lukt me dat dus eenvoudigweg niet…. wat ben ik dan nog waard? Ik ben er kapot van!

OPKRABBELEN

Gelukkig blijkt tijdens een gesprek met Nico, over een plan van aanpak voor het volgende jaar, dat mijn interpretatie op een misverstand berust. Het is niet zo drastisch als ik het had begrepen. Wat wel blijft staan, is dat ik onvoldoende in staat ben om verbinding te maken en af te stemmen. Dit is niet omdat ik me te weinig op de ander richt, maar omdat ik niet genoeg bij mezelf blijf, mezelf als het ware in het proces verlies. Nog steeds verschrikkelijk!

De sleutel is dus: meer van mezelf voelen en van daaruit aan de slag. Mijn leerdoel voor de clinic.
Want, het klinkt zo simpel. Op zich wist ik het ook al wel, maar hoe doe je dat dan…. meer van jezelf voelen? Waarom mijn grondpatroon is dat ik dat níet doe, is me duidelijk. Dat heeft me doen overleven. Wat dat mij in de loop van mijn leven heeft gekost, dringt steeds meer tot me door, en ervaar ik als een intens verdriet. Ik ben het aan het verwerken, het gemis….

Wat ben ik tegelijk ook dankbaar, ik voel/weet diep in mij dat het voor me weggelegd is om dat, waarvan ik voel dat het bestaat, dat waarnaar ik zo verlang, te realiseren.

EN OPENINGEN ZOEKEN

De sleutel is haptonomie, maar waar zit toch dat slot? Waar zet ik de boel vast, of liever gezegd, hoe kan ik voorkomen dat ik alles zo vast zet in oude patronen? Als ik er niet zo in zou geloven en niet zo’n doorzettingsvermogen had, had ik er al lang de brui aan gegeven. Maar nee…. ik voel dat ik in de buurt ben en het hier moet ‘vinden’.


Ik weet dat het kan. En ik heb er een bepaald beeld bij: in mij ligt iets heel waardevols verscholen, dat voel ik, dat weet ik.
Ik ben zelfs al bij de schatkamer aanbeland, tenminste dat denk ik en dat hoop ik. Toch is dit – mijn – vermogen helaas voor mij nog niet bereikbaar. Ik sta voor de deur, maar kan geen toegang krijgen. Er zijn nog blokkades en sloten die mij verhinderen mijn schat te kunnen inzetten.
De schat – de manier van zijn – waardoor ik met anderen verbinding op een dieper niveau kan aangaan, mijn wèrkelijke verrijking!
Hij komt binnen bereik als ik me kan ontdoen van ketens, gesmeed in het verleden. Ketens die mij een bepaald patroon laten volgen. De sloten zetten mij zelf op slot en houden mij gevangen in een verstarring, een ‘freeze’.

DE ENIGE UITWEG IS DE WEG NAAR BINNEN!
Naar voelen wat iets nú met me doet. De weg naar het bewust laten doordringen van dat gevoel. En bovendien naar authentiek reageren op mijn beleving en hem niet wegdrukken of voor een ander verstoppen.
Ik ben hoopvol, gemotiveerd en geïnspireerd om verder te gaan en ik ben weliswaar bang, maar niet laf! Frankrijk, here I come!

En ja hoor, het is waar, ook voor mij! “Deze clinic maakt dat je op een ander niveau omgaat met jezelf en je omgeving.”!

FRAPPER TOUJOURS

Terugkijkend op mijn Franse ‘retraite’ stel ik vast dat de niet aflatende steun van de docenten-kanjers Nico en Rens dat voor mij heeft waargemaakt. Telkens weer deden zij mij stilstaan bij mijn valkuil(en), mijn vluchten en bevriezen in gedachten, in oplossingen, in vooruitlopen, in plannen. Bij mijn moeilijk doen…. Moeilijk doen (haha in de ogen van anderen), dat doe ik immers om het mij makkelijker te maken…. Maar ja, daarmee kwam ik niet dichter bij mijn wens.

Het raakte me in de beslotenheid van het Franse veld, de gezellige Monique-keuken, mijn bedje in chambre la Sofia, maar het emotioneert me ook thuis, zelf in de pannen roerend, te beseffen hoe dankbaar ik ben dat ik deze kans heb gekregen van de docenten en ook van mijn medestudenten in Frankrijk. Zij zijn op mijn vermogen van veerkracht blijven vertrouwen en hebben liefdevol en met grote toewijding de ‘frapper toujours’-methode toegepast.

Het deed iedere keer weer pijn om me te realiseren dat daar en daar en ook al daar, mijn patroon de kop opsteekt. Het glipt er zo gemakkelijk in en is gebeurd voor ik het weet. Het verstopt zich (voor mij althans) ook aardig in schaapskleren. Langzaam maar zeker kreeg ik in de gaten hoe wijdvertakt dit mechanisme in mij is gehuisvest. Op deze geweldige manier geholpen merkte ik dat ik HET steeds vaker eerder doorhad. Doordat ik dan even werd tegengehouden/pas op de plaats maakte, heb ik mezelf en daardoor de ander kunnen voelen, en de ontroering daarvan mogen beleven.

HET GAAT DOOR

De sleutel heeft een belangrijk slot gevonden. Het is nog niet geolied en vergt de nodige aandacht en onderhoud. En vast en zeker zijn er ook nog meer slotjes, maar die eerste belangrijke toegangsdeur lijkt nu open te zijn!

Nu, in Nederland, stroomt de wereld weer van alle kanten binnen. Ik pak het dagelijkse leven opnieuw op met bestuursvergaderingen, studie, werkoverleg, sociale contacten. Maar ik merk gelukkig dat deze opening op volle toeren doorwerkt. Niet meer zozeer als werk (hoewel ik me daarop zeker nog vaak betrap), maar veel meer als een coach die op mijn schouder zit. Zelfs mijn dromen laten mij situaties beleven, inclusief alle emoties die daarbij horen, waarin ik op een nieuwe manier interactie heb met mensen. Ik realiseer me terwijl ik droom dat ik aan het oefenen ben!

SOUVENIRS

Zo waardevol dus, deze geweldige week! En voor iedereen die denkt dat het daar een zware tijd was: NEE DUS! Ik heb met volle teugen genoten van de lange dagen, die in rust begonnen met ochtendyoga onder leiding van Rens, en in rust eindigden als ik als laatste op het terrein onder de sterrenhemel zat. Ik voelde me als een dolblije koe die na de winter voor het eerst weer de wei ingaat.

Pijn aan mijn buik van het lachen heb ik gekregen, het verfrissende water van het zwembad op mijn huid gevoeld, ervaren hoe de ‘olifantshuid’ op mijn rug opeens los kwam te zitten tijdens het doorleven van diepe, oude pijn, ben letterlijk op handen gedragen, oké dat was in het water ;-), ben en heb geknuffeld, heb gevoeld hoe mijn lijf het best goed deed en ik veel energie had, heb vrolijk getafeltennist, gebadmintond en in het water gespeeld, heb iedere dag opnieuw weer zin in het programma ervaren, heb de frustratie gevoeld van mijn hardnekkigheid, maar heb ook mezelf verrast met mooie oefeningen, dat alles lekker buiten in het veld, in zonovergoten warmte, heb heerlijk gegeten en lekker wijntjes gedronken, heb me erg thuis gevoeld in het huis van Monique dat ze zo gul met ons deelde, heb genoten van

de manier waarop de docenten zich gedurende de hele dag voor ons inzetten, heb verrijkende sessies met Rens mogen beleven, heb vogels, treinen, leuke muziek, de motormaaier, de kettingzaag, fijne gesprekken en nog veel meer heerlijke geluiden gehoord, heb de verrukkelijke geur van brandend hout geroken, heb de doldwaze renpartijen van uitgelaten, blaffende Kaly en Tommy en de vrijheidsgevende ruimte van de enorme tuin gezien, ben ontroerd geweest door de mooie aanraakoefeningen binnen de lommerrijke intimiteit van oude bomen met over waslijnen gedrapeerde gebroken-witte doeken, heb me veilig gevoeld

in onze prachtige groep, waarmee ik me verbonden voelde (en nog steeds).
Ik heb volop gevoeld en geleefd en heb sterk ervaren dat hij ertoe deed, deze week!

DANK

Met ontroering en grote dankbaarheid denk ik terug aan iedereen die daar was en dit mogelijk heeft gemaakt….
Veldwerk in de meest letterlijke, maar ook overdrachtelijke zin, eigenlijk 24/7. Niet alleen een week om nooit te vergeten, maar ik denk een week die een sleutelrol speelt in mijn leven…..

Marguerite van de Poll
student vakopleiding Synergos

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Cookie gebruik