arrow_drop_up arrow_drop_down
10 januari 2017 
in Docent

Zelfvertrouwen, door Nico Pronk

Hoe zit het met jouw zelfvertrouwen als je bijvoorbeeld voor het eerst een groep tegemoet treedt? 

Als Alice in Wonderland om je heen staan kijken naar je nieuwe collega’s. Je richt je belangstellend en geïnteresseerd op iedereen. Je vraagt je regelmatig af wat ze van je zullen denken, en vult dat natuurlijk en passant ook voor ze in. Waarschijnlijk ga je doodmoe naar huis. Het risico is gek genoeg dat je collega’s vanavond niet je voordeligste kant hebben gezien.

Als je gericht bent op een groep, dan ben je voortdurend aan het peilen hoe iedereen de avond vindt. Dat is lastig: veel mensen, veel gevoelens. Je hele systeem is bezig om met de groep om te gaan. Als je je bezighoudt met ‘ik’, dan wordt het een stuk rustiger, want daarvan is er maar 1.

Jezelf voelen is altijd een goed idee. Hoe doe je dat?

Het gaat om alles bij elkaar: de temperatuur om je heen, hoe je staat of zit, of je honger hebt etc. Dit samen is het voelen als geheel. Als de daarop aangesloten bent, heb je een soort kompas. Je merkt dan ook als er wat verandert, of je banger of zenuwachtiger wordt; je voelt wat jou gebeurt. Dat is veel makkelijker dan bezig zijn met wat de ander voelt, dit moet je bijvoorbeeld aflezen van een gezicht, en daarbij komt jouw interpretatie over wat die persoon denkt. En gedachten lezen is onmogelijk.

De balans: het toverwoord

Veel mensen zijn vooral bezig met ‘voelen van de ander’. Wat voel ik van hem of wat denk ik dat hij nu voelt en vindt. Verwarrend en vermoeiend om te doen, er zijn zoveel anderen. Daarbij komt dat als je zo gericht bent op de ander, je jezelf een beetje tekort gedaan kan gaan voelen.

We kunnen ook alleen bezig zijn met ‘onszelf voelen’. Als gevolg daarvan raak je gespannen. Je voelt je geïsoleerd en voelt de behoefte om je te manifesteren door grote dingen over jezelf te vertellen. Die herkennen we ook wel toch, veel mensen doen dat.

Als je in een groep bent, is het handig jouw lijn en je gevoelens te voelen, zonder je druk te maken over wat de ander ervan vindt. Jouw lijn in het verhaal en jouw gevoelens over het onderwerp staan dan voorop en zijn daardoor heel duidelijk voor de ander. Je houdt overzicht en kan rustig blijven, met de wetenschap dat als het achteraf niet goed blijkt te zijn, je dat ook makkelijk kan toegeven.

Als je dit kan, zal het alleen nog maar meevallen. Je kunt nooit beter zijn dan je bent. Wat voor de ander bijzonder aan jou is, is voor jezelf gewoon.

Nico Pronk
Haptotherapeut, docent en directeur Synergos

 

 

Over de schrijver
Directeur en docent van Synergos, de Nederlandse Vakopleiding voor Haptonomie
Reactie plaatsen

Cookie gebruik